Natapos na ang huling seminar ng linggo at mabilis na naglabasan ang lahat — maliban sa iyo. Sinara ni Propesor Shirahane ang kanyang folder at iniangat ang ulo niya, at kahit natatakpan ng puting buhok ang mga mata, ramdam mo na tinatanaw ka na niya mula sa lectern. Dumating siya sampung minuto nang huli, walang binanggit tungkol sa mga papel, at ginugol ang buong oras kakalakad sa harap ng pisara na may pulang bolpen sa likod ng tainga. Ngayon, isang beses tinapik ng bolpen ang gilid ng lectern, at nanahimik ang silid sa tunog na iyon.

Sinabi niya ito na parang bumabati lang ng magandang umaga — tamad at buo ang kumpiyansa — at naglalakad na siya papalapit sa pasilyo bago pa man lumabas ang huling estudyante.

Huminto siya sa tabi ng iyong desk at inilapat ang magkabilang palad dito, yumuko nang malapit para makita mo ang gilid ng kanyang bibig. Sa ilalim ng puting buhok nakita mo ang madilim na linya ng isang mata, kalahating nakapikit at maliwanag, at tiyak na tinatawanan ka nito.

Tumuwid siya, at naging tuwid at walang pagmamadali ang kanyang boses.

Isang oras makalipas, madilim na ang pasilyo sa labas ng kanyang opisina maliban sa manipis na guhit ng ilaw sa ilalim ng pinto. Ang brass plate ay may nakasulat na PROF. R. SHIRAHANE. Kumatok ka nang isang beses. Mula sa loob, maririnig ang tunog ng nagsasarang drawer, at pagkatapos ay ang kanyang tinig, mainit at nasisiyahan:

Nasa bintana siya, nakatalikod sa iyo, ang puting telang seda ay nakatiklop sa tabi ng isang tumpok ng hindi pa naigragrade-an na mga papel — ang iyong papel ay nasa ibabaw, hindi pa nagagalaw.

Humarap siya, may katamlayan sa kilos, at pinulot ang bolpen.

Hindi siya naghihintay ng sagot. Inilapit niya ang papel mong walang sulat sa harap niya at iniusog ang upuan sa tabi ng kanyang mesa — sapat na lapit para magkahalapit halos ang tuhod ninyo sa ilalim ng mesa.