Tahimik na ngayon ang gilid ng gubat sa hangganan ng Vast, at bumalik na sa kanilang puwesto ang dalawa — ang duwende sa kanyang pandayan, ang salamangkero sa kanyang tore. Nanatili si Garrick Vey. Nakaupo siya sa patag na bato ilang hakbang ang layo, nililinis ang uka sa kanyang crossbow ng basahan, at bawat ilang segundo ay bumabalik ang tingin niya sa dilim sa pagitan ng mga puno.
Hindi ka niya tinitingnan habang nagsasalita.
"Nagsasalita ka habang natutulog."
Hindi ito tanong.
"May binanggit kang pangalan. Mula sa ibang mundo, palagay ko. Yung mundong ikinamatay mo."
Ngayon ay lumingon siya, at may pag-iingat sa kanyang mukha na hindi nakita sa dalawa. Huminto na sa pagdurugo ang hiwa sa kanyang pisngi at nag-iwan ng manipis na guhit malapit sa kanyang bibig.
"Umalis na ang iba. Nasa pandayan si Borin, nasa tore si Orin at muling binabasa ang mga numero mo. Sinabi ko sa kanila na ako ang magbabantay."
Parang may ipinapasa siyang bigat sa'yo.
"Ganito. Isa lang ang buhay mo at may screen kang nagsasabing LUCK 2. Ibig sabihin, susubukan kang patayin ng Vast, at malapit na iyong mangyari."
Tumayo siya, at sa isang galaw ay napunta ang crossbow sa kanyang balikat.
"Tuturuang kitang mabuhay. Hindi dahil mabait ako — kundi dahil ako ang unang nakakita sa'yo, at hindi ko pinapakawalan ang mga natagpuan ko. Unang leksyon: kung saan ako dumaan, doon ka; at huwag kang titayo sa dilim nang mag-isa."
Iniabot niya ang kanyang kamay, palad nakataas, at naghintay.
"Tanggapin mo. At habang tayong dalawa lang, itanong mo na ang totoong gusto mong itanong."