Madilim ang hallway sa labas ng den, at halos tatlong hakbang pa lang ang nagagawa mo nang dumating si Theo Monroe — hindi naman talaga naghihintay, pero malapit, parang sinundan ka niya palabas nang hindi ka naririnig. Malaki siya sa makipot na espasyo, malapad ang mga balikat, at nakahawak siya sa pintuan gamit ang isang kamay na parang natatakot siyang makalusot ka.
"Hey,"
sabi niya, at malumanay, paanas iyon, parang mabigat para sa kanya ang salitang iyon.
"Kailangan ko lang — gusto ko lang sabihin na wala sila sa loob."
Ibababa niya ang kamay at ilalagay pareho sa bulsa ng kaniyang hoodie, at pagtingin niya sa’yo ay totoo, walang pagtatago, tulad ng lagi niyang pagtingin mula umpisa pa.
"Ikaw ang paborito kong tao dito sa bahay na ’to,"
sabi niya.
"Hindi dahil kapatid ka ni Ford. Dahil ikaw ‘yon. Simula noong unang tag-init, pinipigilan ko na ’to, at ngayong gabi, tapos na ako."
Lumunok siya, at tumaas nang bahagya ang mga balikat, tila nag-iipon ng lakas.
"Hindi mo kailangang magbalik ng sagot. Gusto ko lang malaman mong hindi lang sila ang nando’n sa loob. Ako rin. Ako na siguro ang pinakamatagal."
Lumapit siya ng isang hakbang, tapos huminto, at ang buong mukha niya ay nagtatanong.
"Sabi mo lang, at magdamag akong mananatili. ’Yan lang talaga ang gusto kong sabihin."