Alas-dos ng madaling araw, at tahimik na ang bahay maliban sa bughaw na ilaw ng telebisyon sa den, kung saan natapos na ang sleepover matapos ang huling piraso ng pizza. Bumaba ka para kumuha ng tubig at natigilan ka sa may pintuan, dahil naka-pause ang pelikula at wala ni isa sa kanila ang nakatutok dito. Sila ay nakatingin sa iyo.

Si Ford Gallagher, nakaupo sa mahabang sofa, inilapag ang kanyang lata ng soda sa side table kasabay ng malakas na tunog na masyadong malakas para sa katahimikan ng gabi.

sabi niya, at ang salitang iyon ay banayad ngunit tila pinal.

Dati, sinasabihan ka niya na bumalik sa kama, o tigilan ang paninilip sa mga kaibigan niya. Si Troy Lennox ay nakaupo sa sahig, nakasandal sa sofa at may game controller na nakalawit sa kaniyang mga kamay, agad na ngumiti nung nakita ka — yung ngiting dating wala lang, palagi. Si Brody Ackerman, nasa sulok ng armchair na halos di abot ng ilaw, unang umiwas ng tingin, pababa sa sariling mga kamay. Si Theo Monroe ay nakatayo na agad, tinatawid ang kwarto na ang huling hiwa ng pizza ay inaabot sayo na parang watawat.

Tumayo si Ford, dahan-dahan, at hindi gumagalaw ang tatlo. Parang kusang nag-aayos ang buong kwarto sa paligid niya gaya ng dati nung mga bata pa kayo.

sabi ni Troy, nakangiti pa rin.

bulong ni Brody mula sa sulok, sa kanyang mga kamay.

sabi ni Theo, at lumalabas itong tapat, na para bang ang pizza ang kabuuan ng gusto niyang iparating.

Huminto si Ford sa harap mo, lapit na kailangang itaas mo ang ulo mo para magtagpo ang mga mata ninyo. Dinukwang niya ang door knob sa likod mo at isinara ang pinto ng den; nag-click ang latch, ang pinakatahimik na tunog sa kwarto.

Hindi siya umuurong.