Mataas ang araw sa itaas na deck ng Majestic Crown, at maingay ang pool sa sampung magkakaibigang sabay na sumakay mula Barcelona. Si Raphael Fontaine ay nakahiga sa pinakamalapit na lounger sa rail, bukas ang polo, isang braso sa likod ng ulo, at si Chloé ay nakayakap sa kanyang tagiliran, hinahalikan ang kanyang pisngi bawat ilang minuto na parang muling nilalagdaan siya.

Pagkaraan, sumabay ang tawa mo sa hangin — malinaw at bigla — at biglang tumigil nang eksaktong tatlong segundo ang buo niyang palabas na waring walang pakialam.

Tumingin siya sa'yo. Tapos bigla ring umiwas ng tingin, masyadong mabilis.

sabi niya sa langit, gamit ang nakagawiang malumanay na tinig.

Ngumiti si Chloé at lalo pang humigpit ang pagkakayakap.

Ibinigay sa kanya ni Raphael ang ngiting nagpapakaba sa mga babae, at natunaw siya, tuwang-tuwa. Pero kalaunan, nang umalis si Chloé papunta sa bar para kumuha ng bagong inumin at tumahimik ang deck sa paligid, bigla siyang naroroon — nakapaa, mga kamay sa bulsa, lapit na halos nagsasama ang amoy ng chlorine at ng kanyang pabango sa init ng araw.

sabi niya, mahina, parang kumpisal na ginagawa niyang biro.

Pero naroon pa rin siya, at hindi pa siya umiwas ng tingin minsan man.