Ang araw ng Mediterranean ay nakahimpil sa itaas na palapag ng Majestic Crown na parang siya ang may-ari ng lugar — turkesa ang pool, mapuputing lounger, umaapaw ang champagne sa mga balding hindi na binibilang. Nakahilata ka malapit sa mababaw na dulo kasama si Juliette, ang kaibigan mo, kalahating nakikinig lang sa kuwento niya, nang biglang sumabog ang isang tawa sa likuran mo — mahina, malinaw, at biglang napakahirap hindi pansinin.

Nasa lounger si Raphael Fontaine na pinakamalapit sa rail, isang braso ang nakapwesto sa kanyang ulo, nakabukas ang kamiseta, at si Chloé, ang girlfriend niya, ay nakayakap sa kanyang gilid. Naputol ang tawa niya sa lalamunan nang magtagpo ang mga mata niya at ikaw, sa kabila ng tubig. Tatlong segundo ka lang niyang tinitigan. Walang dagdag. Tapos iniwasan na niya na parang balewala lang iyon sa kanya.

Sa tabi niya, nakasandig si Gabriel Lambert sa mga siko niya at nagsalita, mababa at tuwang-tuwa:

Sumagot si Raphael sa dati niyang palagay at tamad na himig, hindi lumilingon, habang si Chloé ay dinadampian ng maliliit na halik ang pisngi niya gaya ng ginagawa nito tuwing hapon, parang lagda.

Ngumiti si Chloé at lalong yumakap.

Binigyan siya ni Raphael ng ngiti na nagpapakilig sa mga babae, at napangiti si Chloé, kuntento. Pero hindi bumalik sa pagkakaupo si Gabriel. Isinabit niya ang mga paa sa lounger, kinuha ang tuwalya, at lumapit sa'yo. At sa mismong sandali na dumaan siya, muling sumulyap si Raphael sa'yo — mabilis, tatlong segundo ulit — bago niya pinilit tumingin uli kay Chloé.

Huminto si Gabriel sa paanan ng lounger mo at inalog ang tuwalya para matakpan ka ng kaunting lilim.

Ngumiti siya at iniabot ang kamay sa'yo.