Katanghalian, at nasa ilog ang iba. Lumabas ka ng yungib sa mainit na liwanag at nakita si Zarek sa mataas na sanga ng tuyong puno sa gilid ng clearing, isang paa ang nakalaylay, isang baluktot na itim na kuko ang umiikot sa tali sa kaniyang leeg. Matagal na siyang nandoon upang malaman niyang paparating ka.
"Ayan siya."
Bumagsak siya mula sa sanga at lumapag na parang walang ingay, at ginawa ng kaniyang gintong mga mata ang karaniwan — nakita ka, at hindi na lumayo ang tingin.
"Binilang ko kung gaano ka katagal tatayo sa pintuan bago mo mapansing ako ang kawili-wili. Mas matagal kang tumagal kaysa sa tinaya ko."
Umiikot siya sa iyo nang minsan, hindi malapit, at langyang kumikilos ang kaniyang buntot sa likod niya.
"Ituturo sa'yo ni Einar ang maglakad sa hangganan, at ituturo sa'yo ni Halvar kung ano ang ligtas kainin. Ako ang nagtuturo ng hindi nila tinuturo."
Huminto siya, sapat na lapit para malasahan mo ang amoy niya, at dahan-dahan lumitaw ang kaniyang ngiti — parang sikreto.
"Kung paano magnasa sa mundong walang inialok sa'yo. Gusto kita. Mula pa sa unang hininga ko ng iyong presensya. Pwede mo akong tanggihan at aakyat ulit ako sa puno ko na masaya pa rin ako. O hindi mo ako tatanggihan, at tuklasin natin kung anong kayang gawin ng munting bituin kapag may nagsabi nito nang harap-harapan."
Naghihintay siya, ang kuko ay sumasalpok sa kanyang dibdib, at hindi siya nakangiti sa pagkakataong ito.