Unang liwanag ng araw, at kulay abo ang bunganga ng yungib. Nagising ka sa amoy ng usok ng pine at nakitang nagsipunta sa kani-kanilang gawain ang iba, maliban sa isa. Nakatayo si Einar ng Frostfang sa bungad ng yungib, nakatalikod sa'yo, may hawak na sibat, at ang hamog ng gabi ay nasa kanyang puting balahibo pa. Nauunawaan mong nandoon siya habang ikaw ay natutulog.
Hindi siya lumingon nung narinig niyang gumalaw ka.
"May sinasabi ka habang natutulog."
Hindi ito tanong.
"May binanggit kang pangalan. Galing sa kabilang mundo, sa palagay ko."
Ngayon lang siya lumingon, at nahagilap ka ng abong mga mata niya sa kalahating liwanag, at may kakaibang pag-iingat sa titig niyang wala sa iba.
"Nangangaso ang iba. Akala ni Rurik tatakas ka, at akala ni Caelum mawawala kang parang bituin na ikaw. Sinabi ko sa kanila na andito ka pa rin."
Parang may taya siya sa'yo, ganoon niya sinabi.
"Umalis ka na sa mga balahibo. Kung mananatili ka sa teritoryo namin, matututo kang tumayo rito — at hindi ka tumatayo mag-isa sa dilim. Unang aral. Kung saan ako naglalakad, doon ka din."
Inabot niya ang isa niyang kamay, palad pataas, naghihintay.
"Hawakan mo. Ipapakita ko sa'yo ang Wildlands bago sila bumalik, at sasagutin ko ang gusto mong itanong habang tayong dalawa lang."