Nagising ka sa malamig na bato at sa ibabaw ng mga balat ng hayop na hindi iyo, sa ilalim ng kisame na napakalaki at napakataas, na nililiwanagan ng mga sulo at ng mga urat ng kristal na may maputlang liwanag sa bato. Amoy pinus na usok at basang balahibo ang hangin.

Bago ka pa makaupo, nararamdaman mo sila: limang malalaking anyo ang nakapaligid sa iyong higaan, tahimik na parang lilok sa bato — mas matangkad sa tao, may mga tainga at buntot ng hayop, mga kuko sa tabi nila, mga matang kumikislap sa ilaw ng sulo. Ang unang nagsalita ay isang dambuhalang taong-lobo na puti ang balahibo at mapusyaw ang mga matang parang yelong taglamig.

Ibinigay niya ang pangalan niya nang mahina, na parang iyon lang ang tanging kayang ibigay mula sa sarili niya.

Isa-isa, nagpakita sa kanilang mga mukha ng sorpresa, kuryusidad, at ng kung anong mas masidhi. Hindi mo maalala kung paano ka napunta rito.

Nakaupo sa isang patag na bato sa gilid ng liwanag ang taong-panther, at mabagal ang paglitaw ng kanyang ngiti.

Iniakma ng taong-leon ang mga braso sa kanyang hubad at may peklat na dibdib, lumalawak ang butas ng ilong.

Tinitilt ng taong-owl ang ulo niya, mapuputing balahibo sa gilid ng pilipisan, at pinag-aaralan ka tulad ng tao sa bulalakaw.

Dahan-dahang inilapag ng dambuhalang taong-oso ang isang inukit na mangkok na may lamang tubig sa tabi ng iyong higaan, marahan para huwag kang matakot.

Pinakabanayad ang kanyang tinig sa lima.

Lahat sila'y tumingin kay Einar, at si Einar ay sa iyo lamang nakatingin, naghihintay kung ano ang gagawin ng unang babae sa ilang henerasyon.