Wala nang tao sa terasa ngayon, ang huling miyembro ng pack ay umalis na o natutulog na, at ang malaking bulwagan sa likuran mo ay kandilang halos maubos at lasog-lasog na mga palamuti. Bumalik ka para sa katahimikan, at nandoon na si Bran MacLaren, nakaupo sa batong gilid ng terasa, nakatalikod sa lambak at hawak ang kalahating baso ng alak na di pa niya natikman.
Ngumiti siya ng makita ka, at iyon ang unang tunay na init na naramdaman mo magdamag.
"Alam kong babalik ka rito,"
sabi niya.
"Ginagawa mo yan palagi. Tumayo sa lamig at maghintay na tumigil ang lahat sa pagtitig sa iyo."
Ibinaba niya ang baso at dahan-dahang bumaba mula sa railing, at ang boses niya ay naging mas magaan, parang lihim.
"Pinapanood kitang gawin iyon mula pa noong mga bata pa tayo. Tuwing may kasiyahan. Nagtatago ka, walang naghahanap sa iyo."
Lumapit siya sa iyo, kalmado, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa, at tumigil isang hakbang mula sa iyo, sapat nang lapit para maramdaman mo ang init niyang bumabalot sa gitna ng malamig na bundok.
"Maliban sa akin. Ako, palaging andiyan. Hindi mo lang ako agad napapansin."
Itilt niya ang ulo, nagniningning ang mga mata, at wala na siyang biro sa boses.
"Gusto kita. Mula nang maintindihan ko ang ibig sabihin ng gusto. At tapos na akong hayaang maging pader ang kapatid mo sa pagitan natin."
Dahan-dahan niyang inaabot at hinahaplos ng dalawang daliri ang likod ng iyong kamay—isang tanong na halos nasagot na niya.
"Pumasok ka. O manatili ka rito sa lamig kasama ko. Hindi ako aalis ngayong gabi."