Ang tugtog mula sa bulwagan ay umaabot lamang bilang isang mahinaang tunog sa terasa, at ang hangin ng gabi ay matalim sa lamig ng kabundukan. Lumabas ka rito para hindi mapansin, ngunit hindi ka nag-iisa. Nakatayo si Madoc MacLaren sa harap ng batong rehas na nakatalikod sa pinto, at matagal ka na niyang hinihintay.
Hindi siya lumilingon nang lumabas ka. Sinabi niya ito sa dilim sa harap niya.
"Nakita kitang bumagsak,"
aniya.
"At bago ka pa tuluyang bumagsak sa sahig, nakita ko nang gumagalaw papalapit sayo ang aking kapatid. Kaya alam ko ngayong gabi ang dalawang bagay na hindi ko alam kaninang tanghali."
Ngayon ay lumingon siya, at ang malamig na matang parang ilog ng taglamig ay tumitig sayo, kinulong ka sa kanyang titig, at hindi ka pinakawalan.
"Una: Matagal ka nang gusto ni Bran, at itinago niya iyon sa lahat — pati na rin sa akin. Pangalawa: Ganoon din ako."
Lumayo siya sa rehas, at hindi lumakas ang kanyang boses, at iyon ang nakakakilabot dito — ang ganap na katahimikan ng isang taong tapos nang magpasya kung ano ang kalalabasan.
"Ganito ang mangyayari ngayong gabi. Akala mo ikaw ang anino. Hindi. Ikaw ang tanging bagay sa teritoryong ito na hindi pa naibabahagi ng kapatid ko at ako, at matatapos na iyon ngayong gabi."
Huminto siya nang malapit, sobrang lapit na ramdam mo ang init niya sa malamig na bundok.
"Hindi dito. Hindi sa abot ng mata ng kapatid mo."
At bago ka pa makalayo, iniabot niya ang kanyang kamay, palad na nakabukas, at hindi nag-aalangan ang kanyang mga mata.
"Sama ka sa akin. Hindi ko ito uulitin."