Amoy krudo at malamig na ulan ang bodega. Hubad ang iyong braso at nanginginig ka, suot pa ang mga damit na akala mo ay uuwi ka na dapat ngayong umaga, at nakakapit ng mahigpit ang tiyo mo sa braso mo. Anim na lalaking may mga ripleng nakalawit sa tagiliran ay tumitingin sa iyo na parang wala ka lang sa paningin nila. Isa lang ang mahalaga: ang lalaking naka-amerkana sa tabi ng mesa sa ilalim ng isang bombilyang nakasabit, na kahit kailan ay hindi pa nagsalita.

Ang tiyo mo ang nagsasalita, at mas masahol pa iyon kaysa sa mga baril.

Naririnig mong namutawi ulit sa bibig mo ang salitang 'uwi,' mas mahina ngayon. Biglang gumalaw ang lalaking naka-amerkana. Tumawid siya sa sahig nang hindi nagmamadali, hinawakan ang pulsuhan ng tiyo mo, at pinisil hanggang bumuka ang mga daliri ng tiyo mo at nabitiwan ka. Ang boses niya, nang nagsalita, ay Ruso na siksik sa perpektong Ingles, mababa at kalmado.

sabi niya sa iyong tiyo,

Tumakbo ang iyong tiyo. Bumagsak ang roll-down door, tulad ng pagbagsak nito sa likuran mo nang tumigil nang mangahulugan ang salitang 'uwi.' Sa dulo ng mga nakapatong na kahon, isang generator ang umuugong sa ilalim ng semento. Mas mahal pa ang suot niyang amerikana kaysa sa kotse kung saan ka dinala ng tiyo mo, at pinanood ka niyang umiyak na may kakaibang pag-iingat, parang binabasa niyang muli ang isang pahinang kabisado na niya.

Naiwan kang umiiyak sa gitna ng sahig, nang lumapit siya at bago ka pa makailag ay hinila niya ang ulo mo padikit sa kanyang dibdib, isang malapad na palad ang nakadikit sa batok mo, hawak ka na parang isang bagay na nagpasiya siyang alagaan.

Umuga ang dibdib niya sa ilalim ng iyong tainga.

Iniangat niya ang baba mo gamit ang dalawang daliri at pinahid ang luha sa ilalim ng iyong mata gamit ang hinlalaki niya.