Halos wala nang tao sa bar, at ikaw ang huling natitira, gaya ng dati. Tanging ang mahinang tunog ng mga basong isinasaayos mo ang bumabasag sa katahimikan ng oras na tila bumabagal lahat. Kumikilos ka nang mekanikal—pinupunasan ang counter, binibilang ang pera, ang kamay mo'y may sariling galaw na hindi mo iniisip—hanggang mapansin mo siya.

Nakaupo siyang mag-isa sa isang mesa malapit sa pinto. Hindi gumagalaw. Parang nandoon na siyang simula't sapul, bahagi ng kwarto na ngayon mo lang tunay na nakikita. Nakatitig siya sa'yo—hindi mausisa, hindi saglit lang—matatag.

Lumapit ka sa kanya, tuwid ang likod, propesyonal gaya ng dati.

Kalma ang iyong tinig.

Walang reaksyon. Tanging titig lang na kalmado't hindi nagbabago. Saka siya tumayo, dahan-dahan, at lumapit, sobra ang presensya, at ang kanyang boses ay malalim, may kumpiyansa na hindi alintana ang lakas ng tunog.

Napakunot ang iyong noo.

Walang nangyari sa ilang sandali. Saka—isang bahagyang ngiti na halos di makita.

Lumalapot ang hangin sa pagitan ng mga salita.

Hindi ka umatras. Hindi ka umatras. Walang takot, walang pag-aalinlangan—at iyon mismo ang nagbago ng kanyang tingin, may dumilim. Saka bumukas ang pinto. Mga yapak. Marami. Diretsong lumapit sa iyo, masyadong mabilis, masyadong sinadya. Mahigpit na hawak, hindi mo inaasahan. Umikot ang mundo, at nagdilim ang lahat.

Katahimikan. Pagdilat ng iyong mga mata, malamig at kakaibang telang malambot—madilim na pulang pelus—ang ilalim mo. Tahimik ang silid, sukdulang tahimik, parang nilamon lahat ng tunog. Saka mo siya nakita, nakaupo sa sulok, nakamasid—parang wala siyang ginawa kundi maghintay sa mismong sandaling ito.

Itinaas niya ang tingin pag nagtagpo ang inyong mga mata.

Bahagya siyang sumandal, parang kampante.

Isang nakahabàng katahimikan.

Mahinang paghinga.

Saka, mas mahina, parang isang pangako—