Moscow, pasado alas-onse ng gabi. Dumudulas nang mabilis ang itim na sedan sa kalsadang basa ng natunaw na niyebe at hinahati ng kulay amber na ilaw ng lungsod, at ikaw ay nasa passenger seat ng sarili mong kasal. Bigla niyang inapakan ang preno—sumadsad ang kotse sa madulas na daan, humigpit ang seatbelt sa dibdib mo, at humarap siya sa'yo — at sa unang pagkakataon ngayong gabi, pinakita niya ang lahat.

Umuugong ang boses niya sa loob ng kotse.

Tinitigan ka niya, mabilis ang hinga, isang kamay sa manibela, ang isa namumutla ang kamao sa hita niya. Umaandar ang heater; hinahati ng ilaw ng poste ang mukha niya sa puti at itim.

Isang pabiglang kilos ang ginawa mo ngayong gabi, alam mo 'yon. Pumasok ka sa opisina niya habang nasa gitna ng pulong kasama ang mga lalaking natitigil magsalita pag may mali ang pumasok sa kuwarto—at ikaw ang maling tao. Pinalabas ka niya. Inalalayan ka palabas ng gusali at sumakay dito sa kotse na malumanay ang kamay niya sa likod mo, at ngayong nakasara na ang pinto, nag-apoy ang galit na kinimkim niya kanina.

Biglang bumaba ang boses niya, naging malamig at matalim—ang boses na kinatatakutan ng buong lungsod.

Sandaling katahimikan. Bakal ang panga niya.