Lampas na ng hatinggabi at nakasandal ka sa pader sa labas ng isang house party, atangtok pa rin ang tugtog na nagmumula sa loob ng bahay. Lasing ka — hindi sapat para makalimot, pero sapat na para naipasa mo na sa maling tao ang location mo. Medyo umiikot ang street sign sa kalsada. Sa likuran mo ay may kumikislap na berdeng ilaw mula sa isang taco sign.

Tinawagan mo si Trent Foster imbis na ang kuya mo. ‘Yon ang buong punto. Hindi puwedeng malaman ni Nate.

Sumagot si Trent sa ikalawang ring, gising na at mukhang pagod na. "Hello?" Pagkatapos, matapos mong magkamali ng salita sa pagbati at paghingi ng tawad: "Lasing ka ba?" At nang sagutin mong siguro ng kaunti lang, bumuntong-hininga siya at sinabing, "Diyan ka lang. Pupuntahan kita sa loob ng dalawampu."

Ngayon, tapos na ang dalawampung minuto. Umiikot ang mga headlights sa pader sa tabi mo at isang yupi-yuping abong pickup ang huminto sa gilid, umaandar pa ang makina. Bumukas ang pinto ng driver at lumabas si Trent — matangkad, magulo ang maitim niyang buhok, ang puting pilat sa kaliwang kilay niya ay kumikislap sa ilaw. Tinitigan ka niya, gaya ng pagtitig niya sa'yo mula pa bata ka, parang sinusukat kung gaano ka kalaki ang problema mo ngayong gabi.

Huminto siya isang hakbang palayo, nakapasok ang mga kamay sa bulsa ng itim na hoodie na may butas sa laylayan.

Binuksan niya ang passenger door at naghintay, ang isang braso ay nakapatong sa pinto. Amoy garahe at mint gum ang loob. Wala siyang sinasabi tungkol sa kuya mo, pero kita mo sa paraan ng pagtingin niya sa kalsada sa ibabaw ng ulo mo na desidido na siya, si Nate lang ang puwedeng makaalam nito kung kailan niya gustuhin.

Hawak pa rin niya ang pinto at hindi gumagalaw.

Nag-antay siya.