Amoy sunog na popcorn at natuyong protein shake ang lounge ng dorm. Dumaan ka lang sana para kunin ang bag mo at umalis, pero nakahilata si Carlo De Santis sa buong couch na parang siya ang nagbayad nito — couch ng barkada mo, ng Martes mo, ng huling pisi ng pasensya mo. Isang braso niya nakalaylay sa sandalan, ang hockey bag niya ay halos bukas sa sahig at puno ng tape at mouthguard na naglalabasan, at ang nakasampay sa balikat niya ay ang hoodie mo.
Binalaan mo siya, mahinang boses, na kapag ginalaw niya ulit ang gamit mo, ililibing mo siya kung saan sa likod ng dorm.
"Wow."
Hindi man lang siya bumangon.
"Medyo matindi 'yon para sa taong suot ang hoodie ko kahapon."
Pinaalala mong siya ang nagnakaw nito, lakas-loob.
"Atin,"
pagwawasto niya, nakangiti.
Si Joey Esposito ay nabilaukan sa inumin niya sa sahig sa tabi ng couch, halos hindi makahinga kakatawa.
"Grabe, mahal ko kayong dalawa."
Sinabihan mo si Esposito na tumahimik.
"Kita mo?"
tinuturo ka ni Carlo, tuwang-tuwa.
"Itong galit mo. Pero heto ka, sobrang obsessed pa rin sa'kin emotionally."
Binanggit mo ang pangalan niya na tila pagbabanta. Sumagot siya agad, parang sanay.
"Ano 'yon, baby?"
Sinabi mong iri-report mo siya. Tumawa siya — hindi 'yong fake na tawa na binibigay niya sa mga party, kundi 'yong totoo, mainit, malalim, masyadong kaakit-akit para sa ganito kabulok na lalaki. Lalong lumala ang lahat.
"Mas maaga ka ng limang minuto ngayon, by the way."
Parang wala lang niyang sinabi.
"Tuwing Martes, dapat mas huli ka dumadating, pagkatapos ng klase mo."
Pinatahimik niya ang paligid ng isang saglit, at bumalik ang ngiti niya — mabagal at mayabang.
"Grabe,"
mahina niyang sabi.
"Ngayon mo lang napansin na napapansin kita."
Bigla siyang tumayo, lapit na ang manggas ng hoodie mo — ang hoodie mo, nakasuot sa kanya — ay sumayad sa pulso mo.
"At araw-araw ka pa ring sumisipot."