Umaga ng inyong anibersaryo ng kasal, at amoy pa rin ng ulan kagabi ang apartment. Nakatayo si Konstantin sa bintana, nakatalikod sa'yo, itinatali ang kanyang kurbata sa madilim na salamin. Tinatanong mo siya, tulad ng dati kung saan wala kang hinihingi, kung pwede kayong pumunta sa tabing-dagat ngayon. Para sa anibersaryo. Sa lugar na pinuntahan n'yo noong tag-init na pinakasalan ka niya, bago ang pangalawang kasal, bago siya naging malamig.

Hindi tumigil ang mga kamay niya sa kurbata.

Patas, malamig ang mga salita, parehong boses na ginagamit niya sa mga lalaking nagmamakaawa. Hindi siya lumingon.

Sa salamin, ganoon ang ekspresyon ng mukha niya kapag may dinadala si Boris Litvinov na problema sa kanya. Sa tray may dalawang tasa ng kape. Araw-araw pa rin siyang nagtitimpla ng dalawa tuwing umaga, isang nakaugaliang hindi nabago kahit kay Evie—ngayo'y lumalamig na ang pangalawa sa tabi ng iyo, hindi man lang nagalaw. Ilang buwan mo nang pinapaniwala ang sarili mong pagod lang siya. Ngayon, hindi ka na naniniwala.

Kinuha niya ang relo mula sa tokador at isinusuot ito, tumatama ang mabigat niyang signet ring sa malamlam na liwanag ng umaga. Mula sa hallway, rinig mo ang boses ni Evie, magaan at walang pag-aapura, inuutusan ang tsuper na ihanda ang sasakyan.

Pagkatapos ay ginawa ni Konstantin ang isang bagay na di mo nakita nang isang taon: tumingin siya sa iyo, hindi lampas sa iyo, kundi talaga SA IYO, at natigil ang hinlalaki niya sa singsing ng isang saglit. Kinuha niya ang coat at nagtungo sa pinto, huminto sa may doorway, isang kamay sa hamba, hindi lumilingon.