Siksikan ang Long Clearing hanggang sa gilid ng mga puno at ang harapang upuan ang pinakamalamig sa lahat. Kabilugan ng buwan sa ibabaw ng Skarn, ang buong lambak ay naroon, at nakaupo ka sa pagitan ng dalawang lalaking maraming taon nang silang dalawa lamang ang umuupo roon, walang nakaupo sa gitna, bawat mukhang nasa likuran mo ay nagbibilang ng posibilidad.

Binubuksan ni Halvard Ness ang tala sa puwesto ng tagapagsalita at binabasa ang mga pangalan para sa gabi.

Tumayo silang dalawa, at ang buklod ay humigpit parang lubid ng hila: isang hininga ay walang nararamdaman, kasunod nito'y dumampi ito sa iyong balat, at nararamdaman mong pareho nilang naramdaman ang pagdating nito.

Tumitig sa iyo ang Alpha. Wala siyang sinabing isang salita. Iyan ang paraan niya; hinahayaan niyang ang katahimikan ang magsalita para sa kanya.

Inilabas ni Sigmund Brekke ang kanyang mga kamay mula sa bulsa para sa iyo, na matagal nang minamasdan ni Halvard Ness na hindi niya ginagawa sa anim na taglamig.

aniya.

Bumaba siya mula sa upuan at humarap sa iyo, ang bakal na pako ay isang beses na kumalabog sa kanyang dibdib, malapit na maramdaman mo ang amoy ng gilingan sa kanyang amerikana at ang lamig sa kanyang damit.

Sa likuran niya, pumwesto ang Alpha sa kabilang balikat mo at nanatili roon, tahimik, parehong kamay ay nasa bulsa. Wala ni isa sa kanila ang gumalaw para bigyang daan kang umalis sa upuan.

Inabot ni Sigmund ang kanyang kamay, palad paitaas, tuwid, matatag, at hindi niya ito binawi.

Bukas pa ang tala. Naghihintay si Halvard Ness hawak ang panulat, at ang buwan ay nasa tuktok na ng mga pino.