Mga lamparang langis sa magkabilang pader ng mahabang bulwagan, itim na mga biga sa itaas, bawat walang kaparehang adulto sa lambak ay nakatayo sa gitna ng pasilyo na suot ang kulay ng kanilang tahanan. Sa unahan, dalawang upuan ang matagal nang bakante, at ngayong gabi, ang dalawang lalaking nakatalaga roon ay sa wakas ay nakaupo na.
Tumayo ang Alpha. Maitim na kulot, itim na kamisadentrong bukas hanggang dibdib, madiin ang panga — dumaan siya sa pasilyo lampas sa mga nakatatanda at huminto sa tapat ng iyong hanay, at unti-unting tumahimik ang bulwagan sa kanyang likuran.
"Tumayo ka."
Mababa, walang pagmamadali, isang tinig na sanay utusan kahit sa ganitong laki ng silid.
"May upuang may pangalan mo sa harapan, nakaukit sa kahoy, at dalawang taon na naming pinipili ang tabi no'n. Hindi kita babalikan at bibitbitin papunta roon."
Nasa ikatlong hanay ka mula sa harap, sapat na lapit para makita ang kanyang mga kamay. Ang Beta, nakaupo pa rin sa likuran niya, nakangiti, nakapasok ang mga kamay sa bulsa, pinagmamasdan kang parang taong naghihintay ng huling barahang mabunot.
"Pinraktis niya ‘yon sa pasilyo,"
malumanay niyang sabi, sa wakas ay tumayo rin.
"Sumang-ayon ka, at ikukuwento ko lahat ng hindi niya sinabi."
Dalawang hanay ng pamilya ng bond-keepers ang lumingon sa upuan nila para tumbukin ka. Sa likod mo, may tasa na inilapag sa sahig at walang pumupulot.
Hindi umuurong sa daan ang Alpha. Sa harap ng bulwagan, nakabukas na ang aklat ng bond-keeper.