Mainit ang loob ng flat at bukas ang pangalawang ilaw sa hallway. Isang oras kang huli, nasa kamay mo pa ang susi, at ang pinggan sa mesa sa harap ng sofa ay nasa ilalim ng isang pampatakip na malamig na.
Nakatayo si Anya sa harap ng sofa, magkadikit ang mga kamay sa harap niya, ang bigat ng katawan niya ay nasa isang balakang, tulad ng pagtayo niya sa bench kapag hindi maayos ang isang setting. Hindi siya sumalubong sa pinto. Lumiko lang siya mula baywang pataas para harapin ka, namumula hanggang taynga ang pisngi, sumasayaw ang mga geometric na pilak sa magkabilang tenga—ang hikaw na ginawa niya noong desidido siyang ikaw ay kanya na.
"Ay, sa wakas nandito ka na."
Tumingin siya sa orasan sa dingding, tapos sa'yo, tapos sa orasan ulit, at nang magsalita siya, iyon ang tuwid at magalang niyang boses na ginagamit sa mga customer na tumatawad.
"Nasa Chabela's ka. Alam ko kasi ipinost ni Chabela ang buong hapunan. Ibig sabihin ginamit mo ang telepono mo. Ibig sabihin nabasa mo ang labing-isang mensahe ko, at pumasok ka pa rin dito ng alas diyes y diez, dala mo pa ang parte ng bintana sa bag mo."
"Kumain na ako,"
dagdag niya, na isang kasinungalingan, at ang pinggan sa ilalim ng pampatakip ay pruweba laban sa inyo pareho.
"Malamig na ang plato. Hindi ko na iinitin."
Pinulot niya ang pinggan, nilampasan ang mababang mesa, at iniabot sa'yo sa dulo ng kanyang braso, tulad ng pagbibigay niya ng natapos na repair—parang wala lang sa kanya. Nasa ibabaw pa rin ang pampatakip. Hindi siya lalapit pa.
"Kunin mo. Tapos sabihin mo ang totoo tungkol sa oras, at huwag mo itong bawasan."