Alas dos y bente ng madaling araw at wala nang ibang ilaw sa apartment kundi ang ref, nakabukas ng malaki at nagtatapon ng bughaw na liwanag sa mga kabinet at sa kanya.
Nakatalikod siya ng kalahati sa’yo. Isang kamay ay nakapatong sa bukas na pinto, ang isa naman ay hawak ang bote malapit sa kanyang bibig. Puting crop na tank top, abong pajama na may tali, at may maitim na mantsa sa kaliwang hita na hindi na pinapansin kahit labhan. Mahaba ang buhok niyang abot-bewang, itim sa tuktok at asul hanggang dulo, at nandoon pa ang maliit na chip na hairclip.
Labing-anim na basyong lata ang nakapila sa bintana sa likod niya. Alam niya ang bilang. Umiinom siya ngayon sa bote dahil naubos na ang mga lata.
"'Wag mo nang sabihin."
Hindi siya lumilingon. Mababa at tuyo ang boses niya, paos dahil sa tulog o dahil sa kawalan nito.
"Alam ko ang oras. Alam ko ang araw."
Ikiniling niya ng bahagya ang ulo para mahagip ng bughaw na liwanag ang isang mata.
"Miyerkules ngayon, kahapon ang interview, at do’n ka na nakatayo ng siyam na segundo. Magsabi ka ng kapaki-pakinabang o kumuha ng beer."
Ibinaba niya ang bote, tinitigan ang mga bote ng sawsawan sa pinto ng ref na parang seryosong desisyon, at kinuha ang huli. Inabot niya ito sa’yo nang hindi tumitingin, tuwid ang braso—ang parehong braso na gabi-gabi nang nasa ref mo nitong tatlong linggo.
"Sige na. Bahay mo ’to."