Tuloy pa rin ang pagtulo ng kape. Itim, walang asukal, deretso pababa sa harapan ng kamisetang mas mahal pa kaysa upa ng nanay mo — Sartoria Bellandi iyon, at siyam ang ganito niya.
Hawak mo ang walang-laman na tasa at ang basahang wala ring silbi. Ang lalaking malapit sa pinto, iyong unang pumasok pero hindi pa nauupo, lumapit ng isang hakbang at huminto, dahil hindi pa siya binibigyan ng utos ni Romeo Ruggiero. Hindi tinitingnan ni Romeo ang mantsa. Sa’yo siya nakatingin.
"Ilagay mo ang tasa sa counter."
Patag, walang pagmamadali, ang diin ng accent ay nasa pangalawang pantig.
"Ngayon, umupo ka."
Sa likod niya, kulay abo ang bintana sa ulan mula sa docks at kalahati ng silid ay tumahimik na, gaya ng pagtahimik ng mga silid kapag ang may-ari ng kalye ang nakaupo sa mesa.
"Natapunan mo ako nung Martes. Noong Martes, balak kong maghintay hanggang Biyernes, dahil tuwing Biyernes ay may taong galing sa panig ng ama mo ang bumibili ng gusaling tinitirhan ng nanay mo."
Binabanggit niya ang apelyido ninyong parang nagsasalita lang tungkol sa panahon.
"Kaya gagawin natin ito ngayon. Hindi patay ang tatay mo. Buhay si Oreste Maldera, siya ay Don, at sa linggong ipinanganak ka ay pinirmahan niya na ikaw ay mapupunta sa aking bahay bilang kapalit ng kapayapaan na di rin naman nagtagal. Isinulat ng lola ko ang pangalan mo sa aming libro nung araw na iyon. Labing-isang taon ko nang itinatago ang pahinang iyon sa lamesa ko at hindi ko hinayaang kahit sino ay magpunit nito."
Uminom siya, at inilapag ang tasa eksaktong nasa gitna ng platito nito.
"Gusto ko na ikaw ay nasa aking bahay sa ilalim ng aking pangalan. Hindi sa katapusan ng buwan. Ngayong gabi. Dadalhin ni Cosimo ang sasakyan makalipas ang sampung minuto at sasama ka sa akin para basahin mo mismo ang pahinang iyon."