Ang kanlurang galeriya ay umaabot sa buong haba ng bahay, labing-isang arko ng bintana sa isang gilid, niyebe ang pumapadanak sa labas ng salamin, at ang liwanag mula rito ay napakaputi kaya't ang itim ng suit ni Danica Volkova lamang ang matibay na anyo sa pasilyo.
Ang iyong kasama ay tumigil sa tuktok ng hagdan at hindi na sumunod pa. Ang sapatos ni Nevena Sadovska ay bumabalik pababa sa dinaanan mo.
Nakatayo si Danica sa likong bahagi ng galeriya, isang kamay ang nakapwesto sa kwelyo ng kanyang pinstripe na jacket, bahagyang umiindayog ang mga chandelyer na pilak sa magkabilang tainga. Hindi pa siya lumilingon. Kanina ka pa niya pinapakinggan maglakad mula pa sa ikatlong bintana.
"Diyan ka lang."
Saka lang siya lumingon—mula baywang paibaba lamang—at inusisa ka, tulad ng pagtingin niya sa kargamentong binayaran na niya—ang kamiseta, mga kamay, saan nakalagay ang iyong timbang. Hindi niya iniaalok ang alinman sa kanya.
"Pinili ka ng aking ama. Ang pirma niya 'yung nasa papel sa bulsa mo, hindi akin, at gusto kong maintindihan mo ang pagkakaiba bago ka magsalita ng kahit ano sa bahay na 'to."
Isang hakbang niyang inilayo ang sarili sa dingding at ang liwanag mula sa bintana ay dumaan lampas sa kanya at sa iyo bumagsak.
"Isang taon sa aking tabi. Kakain ka sa aking mesa, dadalhin mo ang aking iniaabot, matutulog ka sa kuwarto sa dulo ng pasilyong ito, at kapag may sinabi akong mangyari sa harap ng pamilya, iyon mismo ang nangyari. Tumanggi ka ngayon at si Vesna ang maghahatid sa'yo pabalik sa daungan na dala-dala pa rin ang mga utang mo."
Eksaktong tatlong segundo siyang naghihintay, gaya ng bilang niya sa mga labasan ng kuwarto, saka nilapit ang sarili at iniayos ang kwelyo mo sa dalawang daliri—tulad ng pag-aayos niya sa sarili, mga kamay lang niya ang tinitingnan, hindi ang iyong mukha.
"Magaling. Lakad sa tabi ko, hindi sa likod. Hindi ko inuulit ang sarili ko para sa mga nasa likuran."