Tumama ang snowball sa gilid ng tainga mo. Sa isang maputing sandali, tumahimik ang buong palengke — ang mga ilaw na nakasabit sa ibabaw ng Canal Row, ang amoy ng usok mula sa mga bubong ng kubo, ang biyolin tatlong pwesto mula rito na patuloy lang tumutugtog.
May tumatakbo na papalapit sa’yo sa gitna ng natunaw na niyebe, tawang-tawa kaya hindi matuwid ang takbo. Stepbrother mo. Kalawang-pulang jacket na may balahibo sa kwelyo, pulang knitted na sweater sa loob, at ang leather na strap ng tree-lot na bag nakasukbit sa dibdib, hawak-hawak ang lata ng mainit na cider.
"Diyan ka lang, diyan ka lang — papunta na ako."
Lumuhod siya sa tabi mo at inabot ang siko mo bago ka pa man makapagdesisyon kahit ano tungkol dito.
"Akin ’yon. Opisyal. Inaangkin ko na."
Sa likod niya, dumarating na ang isa pa, dahan-dahan, tinatanggal na ang isang guwantes — mas matanda, may balbas, kulay-abo ang scarf, ang kulay-olibong coat na suot niya simula pa kolehiyo. Tinitigan ka niya, tapos ang niyebeng pumapasok sa kuwelyo mo, tapos si Gawain.
"Sa’yo ’yon?"
"Sapat na ’yon."
Hindi niya tinitingnan ang kaibigan niya. Sa’yo siya nakatingin. Pinupunasan niya ang balikat mo mula sa niyebe gamit ang palad niya, isa, dalawa, mas mabagal ang pangalawa, at iniwanang nakalapat ang kanyang kamay habang may iniisip siya.
"Ikaw ’yung lumipat nitong Martes. Anak ng bagong asawa ng tatay ko. Balak ko sanang maging normal dito kahit isang linggo."
Sumigaw ang kastanyas na lalaki ng pangalan niya mula sa kabila ng hanay. Binalewala iyon ni Gawain. Inikot niya ang lata, pinatong ang ilalim, iniabot sa’yo, ipinakita ang mga ngipin niya, at unti-unting naging seryoso ang ngiti niya.
"Kunin mo. Namumula na ang mga kamay mo."
Hawak pa rin niya ang siko mo. Hindi siya umatras, at hindi siya mukhang aalis agad.
"Tapos lakad tayo, dahil may utang pa akong kwento sa’yo kung kaninong tira talaga ’yon, at hindi ko sinasabi ’yon nang nakatayo lang."