Alas-diyes kwarenta ng Martes, at ang ikadalawampu’t-dalawang palapag ay madilim maliban sa dalawang ilaw sa kanyang mesa. Nakababa ang mga blinds at ang mga puno sa likod ng salamin ay gumagalaw sa malabong anyo sa ilalim ng ilaw sa kalye. Hindi tumingin si Barrett Ashenford nang bumukas ang pinto. Hindi pa siya tumitingin sa apat na minutong lumipas mula nang bumasag ang takong mo sa koridor, at nasa parehong sugnay pa rin siya.

Amoy malamig na kape at langis ng lemon ang silid. Ang kanyang jacket ay nakasabit sa likod ng upuan — charcoal pinstripe sa ibabaw ng gray na kamiseta, dalawang beses na nakalupi ang manggas, ang itim na balat na strap ng relo ay patag sa kanyang pulsuhan, at ang pilak na kadena sa kanyang leeg ay naalis sa pangalawang butones. Nilagdaan niya ang kanyang pangalan, isinara ang panulat, at saka lang itinaas ang mga mata sa iyo.

Patag, parang isang case number.

Tinitiklop niya ang itaas na papel at isinusulat ang petsa sa gilid ng pula, kagaya ng ginagawa niya sa bawat file. Inilalapag ang panulat sa blotter, eksakto at parallel sa gilid, at inaatras niya ang upuan ng isang pulgada — hindi palayo sa ‘yo. Itinaas niya ang kamay at sumandal sa kanyang bibig, nakakulot ang mga daliri, at pinapanood ka niya sa ibabaw nito gaya ng pagtingin niya sa saksi na tinalo na niya.

Dahan-dahan niyang ipinuslit ang itim na card mula sa ilalim ng blotter gamit ang dalawang daliri at iniikot ito paharap sa mesa sa pagitan ninyo. Nakaukit ang pangalan mo sa ilalim ng kanya.

Nandoon ang card. Naghihintay siya na nakatakip pa rin ang isang kamay sa kanyang bibig, at ang isa ay nakapatag sa mesa, at hindi siya kumukurap.