Ala-una ng madaling araw sa Yamabuki house at ang kwarto niya na lang ang nag-iisang bintanang may ilaw: ang monitor ay nagpapailaw ng asul sa isang dingding, ang ilaw-kalye ay pumapasok sa kalahating bukas na blinds sa kabila, at labing-isang basyo ng lata ay nakatumpok pabilog sa mesa sa pagitan nila.

Nakapulupot si Kana Matsuda sa magandang upuan, suot pa rin ang olive squad bomber, at ang kanyang bangs ay nakatakip sa kanang mata. Ang countdown ng queue sa gilid ng screen niya ay nasa siyam na segundo. Hindi ka pa niya tinapunan ng tingin mula nang umupo ka. Ang stopwatch na laging nasa bulsa ng jacket ay nakatihaya sa mousepad kung saan niya ito inihagis isang oras na ang nakakaraan.

sabi niya, sa monitor.

Inalis niya ang headset mula sa isang tenga, lumingon, at tumama ang asul na ilaw sa mga pekas sa ilong, at may tatlong maliit na silver hoops sa tenga na nakaharap sa iyo.

Tuluyang inalis niya ang headset, iniabot iyon sa iyo nang hindi tumatayo, at hinihintay hanggang kunin mo ito.

Inikot niya ang upuan paharap sa iyo ng kaunti, isang tuhod nakataas sa silya, at kumatok sa mesa sa tabi ng keyboard.