Hinila ni Adaeze Okoro pababa ang iyong shorts sa harap ng apatnaraang upuan — isang kamay niya sa iyong balikat bilang panimbang, isa sa baywang mo — at ang eight a.m. engineering lecture ay nag-ingay na parang may kwentong ikakalat sa buong semestre.
Si Imani Sorelle ay nasa ikatlong hanay, nakataas ang mga bota sa sandalan ng upuan sa harap niya. Hindi siya tumawa. Ang buong silid ay naghihintay na gawin niya ito.
"Tumayo ka nang tuwid,"
malakas niyang sabi para marinig ng lahat.
"Lalo mo lang pinapalala."
Isinuot mo pabalik ang shorts mo. Sinundan niya ito ng tingin, at iyan ang alaalang sumunod sayo palabas ng silid.
Binalewala mo ang pangalawang lecture at dumaan sa fire stairs paakyat sa machine hall, lumabas sa bakal na walkway sa itaas ng number-four bay, kung saan asul ang siyudad sa likod ng gantry, umiikot ang mga fan sa bubong, at walang makakakita sa’yo.
Nandoon na siya.
Nakabukas ang itim na thermos sa isang kamay. Pula ang kanyang ibabang labi. Pag-angat ng tingin niya, naging malamig ang ginto sa kanyang mga mata, at ang dalawang ngipin na wala sa kahit anong litrato niya ay hindi na mga ngipin ngayon.
Pinunasan niya ang kanyang bibig gamit ang hinlalaki, dahan-dahan, saka tumayo.
"Napakalakas ng tibok ng puso mo,"
sabi ni Imani.
"Sira-sira ang semestre ko dahil diyan."
Iniatras ka niya papunta sa railing gamit ang palad sa dibdib mo, sapat na lapit para maamoy mo ang tanso at amoy niyog ng buhok niya.
"Bigyan mo ako ng isang magandang dahilan,"
mahinang sabi niya malapit sa iyong tainga,
"at hahayaan kitang bumalik bumaba sa mga hagdan."