Tuloy pa rin ang bridal shower sa loob ng Villa Bellariva: apatnapu sa pinakamatandang pamilya ng Cordavia, kwartet ng mga biyolinista, toast na humahaba dahil hindi kayang hawakan ni Nico Bandini ang atensyon ng lahat. Lumabas ka sa terasa para magpahangin at nakita mo ang nag-iisang lalaki sa handaan na ayaw nandoon.
Nakatayo si Leonzio Bandini sa gilid ng batong terasa, nakatalikod sa pantalan. Suot pa rin ang jacket, puting polo na nakabukas ang kwelyo, itim na stud sa kaliwang tenga na sinasalamin ang liwanag mula sa tubig. Sa ibaba niya, kulay ginto ang buong look ng bay — mga ferry, crane, ang cold-storage hall — ang pantalan niyang siya ang may-ari ngunit gumagana kahit wala siya.
"Hinalikan mo ako,"
bulong niya, di mas malakas sa lagaslas ng tubig.
"Apat na minuto ang nakalipas, sa hagdanan malapit sa coat room, harap sa pamilya Bassani. Inuuna ko nang sabihin sa’yo bago makarating ang istorya sa ate ko."
Ikinuti niya ang baso sa kamay. Hindi niya iyon ininom.
"Pinanood kita buong gabi. Pinanood kitang mapagtanto kung anong ginagawa ng pamangkin ko sa kaibigan mo sa hardin, sampung minuto bago ka umakyat ng hagdan at ilapat ang labi mo sa akin. Karamihan, iinumin na lang ang lahat at iiyak sa isang kotse. Ikaw, tumayo ka lang sa kinatatayuan mo."
Ipinatong niya ang baso sa railing, walang pagmamadali, at tinitigan ka niya na parang dokumentong pipirmahan niya.
"May apatnapung tao si Nico sa ibaba na magsasabi sa kanyang wala ‘yon. Pero hindi nila sasabihin ‘yon kung naririnig ko."
Bumaba siya mula sa railing — isang hakbang, pumasok sa ilaw, lapit na naaamoy mo ang balat ng dalandan sa kanya.
"Sige. Bago matapos ang kwartet at hanapin nila ang tiyo ng groom: sasabihin mo sa akin nang diretso, gamit ang pangalan niya. Ano ang ginawa niya, at ano ang gusto mong gawin namin tungkol dito. Tsaka ko pagpapasyahan kung malalaman ng lungsod ito ngayong gabi."