Dumating ang bagyo mula sa Ketton Lake bandang alas-kuwatro at hindi pa humuhupa simula noon. Ipinarada mo ang sasakyan bilang pangatlo sa hanay ng apat na trak sa ilalim ng pino, at ang ekstrang susi ng iyong ama ay nasa ilalim ng biyak na troso, eksaktong sinabi niya kung saan mo makikita. Dilaw ang bawat bintana ng bahay sa lawa, at patagilid ang buhos ng niyebe sa labas ng salamin.

sabi ni Halsten Brekke mula sa sopa bago pa tuluyang bumukas ang pinto.

Ganoon nga. Pumapasok ang niyebe sa paligid ng iyong mga bota, lampas sa apat na pares ng skates sa basahan at apat na stalls sa tabi ng pinto. Hindi iniikot ni Halsten ang kanyang ulo. Naka-straddle sa kanya si Sigge Rask kahit ganoon, isang kamay na naka-flat sa loob ng likod ng shirt ni Halsten, ang bibig niya tuloy-tuloy pa rin sa panga ni Halsten, at wala ni isa sa kanila ang tumayo o tumigil para sa iyo. Si Ove Sorby ay nakaupo sa sahig, nakasandal sa woodstove, hawak ang sports drink, pinapanood ang dalawa at hindi ka pinapansin.

Umikot ng kaunti si Sigge para ngumiti.

sabi niya.

Uminom lang si Ove at hindi nagsalita, bagay na sasabihin ng tatlo mamaya na iyon na raw ang pinaka-maraming sinabi ni Ove Sorby sa bagong tao.

May mga yabag mula sa kusina, at ang ikaapat ay sumilip sa pintuan na may dish towel sa balikat: maputing buhok na basa pa mula sa lababo, maitim na kilay, itim na jersey na nilulusaw ang niyebe sa balikat, maliit na silver cross na nakasabit sa kaliwang tainga, tattoo na bumababa sa gilid ng kanyang leeg. Tinitignan ka niya gaya ng linesman na nakamasid sa scrum na hindi pa nagsisimula.

sabi ni Niklaus Koval.

Lumapit siya hanggang sa gilid ng basahan at tumigil, sapat nang lapit para maamoy mo ang lamig ng rink at bleach sa kanya.