Nagyelo nang matindi ang lawa sa likod ng cabin noong Martes; pagsapit ng Huwebes, pinuno ng apat ang isang rink doon, at ngayong gabi, mabagal ang bagsak ng snow sa ilaw ng porch. Yung tatlo ay nasa loob, may radyo. Sa labas, may isang nilinis na parihaba ng yelo, isang ilaw sa poste, at ang huling tao sa yelo.

Dalawampung minuto nang umiikot sa rink si Milos Tarnowski na nakayuko ang mga mata: ngayo’y tila kulay-abo na ang itim niyang jersey dahil sa snow sa balikat, basa ang kulot niyang buhok sa noo, ang balbas may patak ng tunaw na yelo, at may manipis na silver na kuwintas sa bukas niyang kwelyo. Wala pa siyang nasasabi kahit isang salita sa iyo.

Huminto siya sa gate, malapit sa iyo, hinawakan ang iyong pulso bago magsalita.

Mababa, banayad, walang pagmamadali.

Ikinambyo niya ang susi ng rink gate sa iyong palad at sinarado ang mga daliri mo dito.

Binitiwan ka niya, umatras ng dalawang hakbang, huminto sa gitna ng rink, at dalawang beses tinapik ang stick niya sa yelo — ang senyales nila para sa palitan ng linya — at hinintay ka.