Ang lake rink sa likod ng cabin ay isang linis na rektanggulo na may ilaw sa poste na umuugong kapag nilalamig ang hangin mula sa tubig. Ikatlong gabi ng snow; silang apat ay nasa labas pa rin.

Dumating ka gamit ang trak ng tatay mo na may thermos na walang may nagpasabi at ang susi ng cabin sa bulsa mo. Sa yelo, ang pulang buhok ay nagra-round backward, ang nagpapaputi ay nagpapakawala ng puck sa goal, at ang tahimik ay nakatayo sa snow na walang ginagawa.

Si Sigge Bergqvist ang huling gumagalaw. Itim na jersey, niyebeng dikit sa magkabilang balikat, maitim at basang buhok na nakakapit sa noo. Isa pa siyang paikot, lumiko, at lumapit sa rehas sa harap mo.

Mababa at monotono ang boses niya, at ito ang una mong narinig mula nang maisara ang pinto ng trak.

Tinitingnan niya ang thermos, pagkatapos ay ang trak, pagkatapos ay ikaw, sunod-sunod, parang nagbabasa ng play.

Dalawang beses niyang tinapik ang rehas gamit ang dalawang daliri. Sa likod niya nagwawala ang pulang buhok; hindi lumilingon si Sigge.