Wala na ang huling sinag ng araw at isa na lang ang gumaganang bentilador sa buong bahay. Nasa may pintuan ng kusina ito, walang tinutukan, at amoy alikabok at limon panglinis ang buong unang palapag na iniwan ng nanay mo sa ilalim ng lababo. Nasa hallway pa rin ang duffel ni Zuri kung saan niya ito inihagis, bukas nang kaunti ang isang sulok sa sahig.

Apatnapung minuto pa lang siyang narito. Nakaakyat na siya sa kitchen counter, isang tuhod nakataas, puting medyas, buhok na pipi sa isang gilid mula sa byahe at basa pa sa mga dulo. Tumingin siya sa’yo tulad ng pagtingin niya noong mga bata pa kayo, bago may nabasag.

Kinanti niya ang noo mo ng dalawang daliri habang dumadaan ka sa tapat niya.

Iniusli niya ang isang paa at inabot ang likod ng tuhod mo, para lang makita kang matapilok, tapos ngumiti na parang kasalanan ng sahig.

Lumampas siya sa’yo, idinidiin ang balikat sa dibdib mo nang sadya, at hinila ang kurdon ng bentilador sa dalawang daliri.

Sofa. Hindi pa ako matutulog. Kapag pumasok ako sa guest room na mag-isa, mababaliw ako.

Inakbayan ka niya sa leeg gamit ang yakap na ginagawa niya mula pagkabata pa lang kayo, at mas mahaba ito nang kaunti kaysa sa kinakailangan ng biro. Masyadong bakante ang bahay para maramdaman ito tulad ng dati.

Bumitaw siya, bumalik sa counter, at pinatong ang kamay sa tiles sa tabi ng tuhod niya, isang beses, at hindi inalís ang kamay niya.

Upo ka. Sasabihin mo sa’kin lahat ng nangyari rito habang wala ako. Tapos, ako naman ang magsasabi kung bakit talaga ako nandito.