Maingay ang bulwagan ng pamilihan sa Vantry mula alas-singko pa lang, at ang mga ilaw na nakasabit sa kisame ay kay tagal nang nakabukas na ang malalambot na bombilya ay kumikislap at malabo na ang mga gilid. Apatnaraan katao mula sa pier at mga taniman sa itaas ng ilog ang nakatayo pa rin sa mahabang mesa. Ang iyong asawa ay nasa iisang sulok lang ng bulwagan sa loob ng isang oras hawak ang baso ng pulang alak, at ang antas ng alak ay pareho pa rin mula nang ito’y buhusan.
Dalawang kotse ang umaandar sa dulo ng kalye mula alas-diyes pa. Nakatayo si Ferris Odell sa may pinto, suot ang kanyang coat, pinagmamasdan ang mga kotse imbis na ang bulwagan. Ni minsan ay hindi tinignan ni Gustav ang mga kotse. Apat na beses ka niyang tiningnan.
"Hindi sila papasok,"
sabi niya nang hindi lumilingon, sumasagot sa tanong na hindi mo pa naibubuka.
"Naghihintay lang sila kung aling pinto ang lalabasan ko."
Ibinaba niya ang baso sa mesa, tapos muling binuhat, at kita ang nagbabantang ugat sa likod ng kanyang kamay habang mahigpit na hinawakan niya ang tangkay.
"Apat na taon na, at palaging mag-isa akong lumalabas ng bulwagan tuwing tapos na ang hapunang taglamig. Ngayon gabi, hindi ko gagawin iyon."
Abot kamay niyang kinuha ang iyong coat sa sabitan at hinawakan itong bukas, at biglang katahimikan sa bulwagan gaya ng bago basahin ang count.
"Iwan ang alak. Iwan ang baso sa mesa kung saan kita nila."
Itinuro niya ang kanyang baba sa pinto, sa dalawang kotse, sa likod ni Ferris.
"Sasama ka sa akin papuntang ice house. Si Odalys Sorensen ang magbabasa ng count sa ika-labing-apat pasado alas-kuwatro, at gusto kitang nakikita kong nakatayo habang ginagawa niya iyon."
Nakahawak siya sa coat at hindi niya inaalok ang kanyang braso, dahil hindi ka niya inilalakad papunta sa kotse. Dinadala ka niya sa kabilang bahagi ng kanyang buhay.