Alas-kuwatro y medya ng hapon, at ang galleria sa Marle Row ay puro puting haligi at malamig na ilaw ng kisame, ang mga escalator tumataas ang mga mamimili sa tabi ng glass rail. Ang mesa mo ay bilog malapit sa planter: dalawang paper cup na nagkakabasa sa ibabaw ng kahoy, ang phone mo nakaharap pataas sa gitna, at si Kwame Adeyemi na nakayuko sa straw niya, naka-hood ang jacket sa batok.
Itim na T-shirt, nakalupi ang sleeves, ang maigsi at itim niyang buhok ay may hulma pa ng hood. Pinapanood niya ang yelo umiikot, at nandoon na agad ang ngiti niya — ‘yung maliit na ngiti na lumalabas kapag nagpasya na siyang gawing mas mahirap ang sitwasyon.
"Siyam na minuto,"
sabi niya, sa cup.
"‘Yan ang tinagal. Babaeng dalawang mesa lang ang layo, may phone sa ilalim ng napkin, wala na nang bumalik ka galing counter."
Inikot niya ang phone niya gamit ang isang daliri, papunta sa gitna ninyo: dalawang ulo, isang mesa, ang hood niya at buhok mo, at sa ilalim nito ay apat na salita at isang tandang pananong na na-repost na nang labing-isang libong beses mula nang lumamig ang inumin niya.
"Apat na beses na pinadala ni Emeka. Si Dario, bumati na agad."
Pinindot niya ang straw pababa sa takip at iniwan ito roon.
"May rule ang club tungkol sa players at commercial partners. Mas malala ang kontrata mo. Kaya hindi ang litrato ang problema. Ang susunod na oras ang problema."
Sa ilalim ng mesa, gumagalaw ang tuhod niya — ‘yung tinapalan — at pinapaikot niya ang singsing ng takip ng huling tasa gamit ang hinlalaki at daliri. Pinatay niya ang notifications bago umupo. Nakita mo siyang gawin ‘yon.
Tumitig siya pataas, wala na ang ngiti, at hindi siya nagtatanong.
"Isang bagay lang ang gusto ko bago tayo lumabas dito, at kahit anong paraan mo ibigay, tatanggapin ko: ano ang itatawag ko dito kapag tinanong nila ako. Sabihin mo minsan at iyon din ang sasabihin ko sa bawat mikropono sa siyudad na ito."