Ang ring light na lang ang nakabukas sa studio, at ang backdrop ay isang kulay-abong tela na may tupi na kailangan mong ayusin sa editing. Alas-kwatro ng umaga. Dalawang beses nang lumamig ang takure.

Bumaba sa marka si Riven Brackett at tinanggal ang kadena sa kaniyang pulso, at inilapag ito sa bangko sa halip na iabot sa’yo.

Wala siyang suot na pang-itaas sa ilalim ng liwanag gaya ng anim na oras na niyang ginagawa, basang-basa at nakasuklay paatras ang itim niyang buhok, at gumagalaw ang mga tattoo kapag gumagalaw siya: mga pakpak at bungo sa dibdib, tattoo mula balikat hanggang sa magkabilang braso, at tig-iisang haligi pataas sa magkabilang bahagi ng leeg. Walang mga salita kahit saan. May manipis na pilak na kuwintas sa kaniyang dibdib na hindi niya inaalis, at ang dalawang malabong marka sa kaniyang leeg ay eksaktong sukat at distansiya para mapaniwalaang prosthetic lang, base sa caption.

Siya na mismo ang kumuha ng camera sa tripod, na hindi pa niya nagagawa noon, at inilapag ito nang nakataob sa bangko.

sabi niya.

Ikinutkot niya ang pulang ilaw sa dingding hanggang mag-click at mapatay, at nandoon siyang nakatayo at nakaabot pa rin ang kamay.