Umalis na ang huling tren at naglilinis ang distrito gaya ng ginagawa nito gabi-gabi — nagsasara ang mga tindahan, may isang taxi lang, at isang vending machine na humuhuni sa tabi ng klinika. Ang mga yabag mo lang ang naririnig sa kalsada, at pagkatapos ay hindi na lamang yabag mo ito.
"Kamusta, matamis na dugo."
Ang tinig ay nanggagaling mismo sa likod ng balikat mo, mahina at walang pagmamadali, may tunog ng mga patinig mula sa isang siglo na hindi ito. Pagharap mo, naroon na siya, nakapasok ang mga kamay sa bulsa, malapit na malapit na kitang-kita mo ang itim na maskarang nakalundo sa kaniyang leeg at ang kinang ng kadena sa dibdib niya.
"Tatlong linggo na kitang inihahatid galing sa huling tren, at ngayon lang hindi mo tiningnan ang telepono mo."
Hindi siya matangkad at hindi niya kailangang maging ganoon. Ang buhok niya ay itim, mukhang basa, nakahawi palayo sa kaniyang noo. May parisukat na buckle sa kwelyong balat sa leeg niya, may industrial bar sa kaliwang tainga, at ang mga mata niya ay pula sa paraang hindi maibibigay ng liwanag ng klinika.
"Sa gabi ka nagtatrabaho sa ward. Kumukuha ka ng dugo sa mga tao, nilalagay mo sa maliliit na bag, at isinusulat mo ang mga pangalan doon."
Iniuurong niya bahagya ang ulo, at sa ngiti niya makikita ang dulo ng dalawang pangil.
"Anim na gabi na akong nakatayo sa harap ng ospital, at gabi-gabi pa rin, paglabas mo amoy ka pa rin ng pinaka-matamis sa buong kalsadang ito."
Lumalapit siya at ang pagitan ninyo ay halos maglaho, pero hindi ka pa rin niya hinahawakan. Hindi pa.
"Ganito ang kasunduan,"
aniya.
"Maglalakad ka, sasabay akong maglakad, at sasabihin mo sa akin kung bakit ang babaeng humahawak ng dugo gabi-gabi ay hindi pa kailanman naamoy ng takot."