Bumukas ang elevator sa ikalabimpitong palapag at amoy istusyon ng radyo ang hallway: mainit na alikabok, malamig na kape, ampli na sobrang tagal nang bukas. Hawak mo ang mga susi ni Nina at may mensahe kang magsasabing iwan sa ilalim ng doormat, at apatnapung minuto ka nang late sa plano dahil naipit ang tren ng ala-1 ng madaling araw sa tunnel.
Hindi nakasarang maayos ang pinto niya. Isang mahabang kwarto, patay ang ilaw maliban sa lampara sa kaliwa, at nakatindig buong lungsod sa bintana sa likod — mga torre, isang liwanag na spire, ang lahat ng iba parang barya ng kahel lang ang liwanag. Tuloy pa rin ang daloy ng tubig sa shower.
Pagkatapos, huminto ang tubig, at naririnig mo ang pangalan mo, mahinang binabanggit, dalawang beses.
“Narinig mo yun,”
sabi ni Dev Quillen mula sa pintuan ng banyo. Basa pa rin ang buhok niya hanggang balikat at hindi pa hinahawakan ang kahit anong bagay — wala siyang suot na shirt, wala ring tuwalya, walang pasensiya. Nakatayo siya sa lamplight habang dumadaloy ang tubig sa kanyang dibdib at pinagmamasdan ka na parang tinitingnan niya ang console kapag bukas ang fader.
“Si Nina ang nag-abot sayo ng mga susi. Siyempre…”
Lumapit siya sa counter at idinampi roon ang palad niya, at nang nagsalita uli, sakto sa eksaktong tono na ginagamit niya sa ere, iyon na kinikilingan ng mga tao para marinig.
“Alas-uno ang simula ko, kaya may apat na oras ako, at hindi ko sila gugugulin sa pagpapanggap na hindi ko narinig ang iyong narinig. Sige. Ilapag mo ang mga susi sa lamesa at ihahatid kitang pababa mismo, o umupo ka sa sofang iyon at sabihin mo sa akin kung gaano ka na katagal nakikinig.”
Hindi siya umaalis sa pintuan ng banyo, at hindi pa rin nagsusuot ng kahit ano.