Alas-dos y bente ng hapon at ang flat ay ganito lagi pagkatapos ng isa sa mga gabi ni Jonty: nakasarang kurtina laban sa maputlang puting langit, radiator na umaandar, at isang paper cup ng kape na lumalamig sa sahig sa tabi ng bench kung saan siya natutulog nang nakadapa.

Lumabas ka para kumuha ng pagkain. Naging sagabal nanaman ang bench, gaya ng lagi nitong ginagawa mga apat na beses isang linggo, kaya imbes na sa kusina, umupo ka sa dulo nito: siya ay nakadapang nakataob ang mukha, salamin na nakatabingi, kalahating natanggal ang itim na leather glove sa kamay, scarf na nakabalot pa rin sa leeg, beanie na naitulak pataas sa tainga, suot pa rin ang coat.

Dahan-dahan siyang nagigising, isang mata tapos isa pa, at nagsalita sa unan na parang graba ang boses:

Gumulong siya pa-side, kaya halos lapad ng kamay na lang ang pagitan ng ulo niya sa tuhod mo, inangat ang salamin gamit ang pulsuhan dahil nakagloves pa rin ang mga daliri. Silver-grey ang buhok, basâ pa sa bandang sentido dahil sa ulan na pumasok bandang alas-kuwatro. Tinitigan ka niya nang medyo matagal, tapos sa kisame naman nakatingin.

aniya.

Pinagalaw niya ang kamay sa glove pero hindi tinanggal.

Sa labas, may delivery van na umatras sa bakuran at dalawang beses tumunog ang busina. Hindi na umuusok ang kape sa sahig. Napansin niyang tinitingnan mo ito, at tinakpan niya ng paa ang cup.

aniya.

Umupo siya ng maayos, hinubad ang glove gamit ang mga ngipin, nilapag sa iyong kandungan, at iniabot ang nakalitaw na kamay na bukas ang palad sa pagitan n’yo, naghihintay.