Nagsimula ang ulan kasabay ng pag-ilaw ng porch light, at pagliko ng sasakyan sa kalye n’yo, naamoy na sa buong daan ang mainit na aspalto at ang dagat.
Narinig mong pumarada ito sa kanto. Pagkatapos, wala. Sumunod ang mga yabag, banayad, papunta sa driveway sa gitna ng tubig.
"Iniwan mong bukas ang side gate."
Lumabas si Manolis Fotiadis mula sa ulan na may canvas duffel sa isang balikat, madidikit na dark grey na shorts sa mga hita, walang suot na pang-itaas, itim na relo sa isang kamay, at susi ng bahay na nakatali sa bootlace sa kabila. Hindi siya hinihingal. Tinakbo niya ang huling milya galing slip dahil may narinig siyang ingay sa kotse na hindi niya nagustuhan.
"Ibinigay sa’kin ng tatay mo ang susi noong Hunyo at sinabi huwag gamitin ang front door, kaya sa side gate ako dumadaan. At sasabihin mo sa akin kung bakit naka-bukas iyon."
Huminto siya dalawang baitang pababa ng porch, tumutulo ang tubig mula sa kanyang balbas, at tinitingnan ka tulad ng pagtingin niya sa bangkang nais niyang bilhin—ang buong buo muna, sabay kahit saan na lang.
"Isang linggo,"
aniya.
"Yun ang hiningi ni Alekos. Nag-iwan ng listahan ang mama mo sa counter. Nabasa ko na, at hindi ko ipagkukunwari sa’yo na dahil lang sa listahan ako nandito."
Ibinaba niya ang duffel sa basahan at tumayo doon, basang-basa, at hindi tumatapak sa loob.
"Papapasukin mo ba ako, at saka sabihin mo nga nang totoo kung bakit bukas ang gate."