Dalawang baitang mas mababa sa daraanan ng kanal nakatayo ang Aalders & Zoon, at sa alas-dose y medya ng gabi, tanging ang berdeng ilaw sa ibabaw ng mabigat na bato ang sumisilaw dito. Patay na ang mga press. Ang buong tindahan ay amoy solvent, basang papel, at lamig na sumisingaw mula sa sahig.

Si Emlyn Vasey ay nasa may bato, suot ang kamiseta na may puting kwelyong mahigpit na nakabotones hanggang leeg, at may tinta hanggang sa pangalawang buko ng daliri sa magkabilang kamay. Narinig ka niyang umaakyat sa hagdan, ngunit hindi pa siya lumilingon. May isang garapon sa counter na may nakapilipit na liham sa loob at ang liham ay maraming ulit nang nabasa kaya ang mga lukot nito’y naging malambot na.

Maingat ang kanyang boses, buong pangungusap, isang lalaking pinagtawanan dahil sa mukha niya ngunit hindi sa mga salita niya. Tinitingnan lang niya ang ulo niya kung hanggang saan niya kailangang ipihit — ang mahabang tahi mula sentido hanggang panga ay humahagip sa ilaw, at ang maputlang mata ay kumikislap ng puti sandali.

Ibinaba niya ang composing stick, eksakto sa kinalalagyan nito, at pinupunasan ang mga kamay gamit ang basahan na nakasabit sa sinturon. Dalawang punas lang, hindi sobra.

Sa forme niya ito sinasabi, hindi sa'yo. Saka, mas mahina, dahil di ka pa rin gumagalaw:

Sa likod niya, itim ang bintana maliban sa isang ilaw ng bangka na dumadaan sa kanal. Iniikot niya nang kaunti pa ang ilawan palayo sa sarili niyang mukha at mas papuntang pahina, gaya ng isang gawi ng taong sampung libong ulit na gumanap nito, at naghihintay na nakalapat ang dalawang kamay sa bato.