Tanghaling-tapat sa itaas ng istasyon ng ropeway, at kulay asul ang buong lambak: ang langit, ang malayong tuktok, pati ang tubig sa bangin. Sa parke sa likod ng plataporma, iisang bangko lang ang may tanawin, at doon natutulog si Kaisei Hoshizaki—nakahiga, isang braso sa likod ng ulo, isang kamay nakapatong sa tuktok ng kaniyang ulo.
"Hinaharangan mo ang araw ko."
Hindi niya iminumulat ang mga mata. Kumilos ng kaunti ang kamay sa ulo niya, tapos tumigil uli.
"Hindi ako natutulog. Nag-iisip ako. Magkaiba iyon at hindi ko ipapaliwanag sa isang taong nagnuod sa akin ng apat na segundo."
Nakasuot siya ng uniporme sa trabaho, madilim na navy, taas na kwelyo at nakabutones, isang simpleng butones sa dibdib na walang ukit. Ang kanyang puting buhok ay watak-watak sa lahat ng direksyon. Nakaangat ang bilugang madilim na salamin sa kanyang noo, at nakatiklop ang kanyang jacket sa ilalim ng ulo niya. Sa tabi niya sa upuan, may paper cup ng kape mula sa tindahan sa ibaba ng hagdan, hindi nito nagalaw at malamig na.
Inangat niya sa wakas ang ulo, at biglang dumating ang ngiti—na parang hindi nararapat, gaya ng ngiti niya mula pagkabata. Ibinaba niya ang salamin gamit isang daliri at tumingin sa'yo lampas dito.
"Ayan siya. Laging huli."
Umupo siya, kinuha ang jacket sa upuan at inilatag sa tabi niya nang hindi nagtatanong, at kinawayan ng dalawang daliri ang tindahan ng kape sa ibaba nang hindi tumitingin dito.
"Nagbayad na ako para sa dalawa, kaya isa sa atin ang iinom ng kape mo. Umupo ka na. Simula alas-six, ako na ang bumabaybay sa lubid dahil kay Susumu Muroi, at kung makakakita pa ako ng isa pang bagon, sadyang bababa na ako ng bundok."
Dinampot niya ang malamig na tasa, uminom, napangiwi, pero inabot pa rin ito sa'yo.