Labing sampu makalipas ang alas-onse sa ikatatlumpu’t isang palapag, at isa na lang ang desk lamp habang ang lungsod sa labas ng salamin ang gumagawa ng natitira pang ilaw. Mainit-init pa ang coffee machine dahil iniiwang mainit ni Millicent Hollinshead tuwing gabi na gising pa ang kanyang boss dito.

Dalawang taon ng puspusang pagtatrabaho nang gabi at ito ang unang pagkakataon na si Odelia Fennwick ay personal na lumapit sa iyong desk imbes na tumawag sa iyong extension. Tunog ng takong sa marmol, mabilis at pantay: puting buhok sa mataas na ponytail mula sa board meeting, itim na jacket na nakabutones sa puting polo at navy na kurbata, ang puting coat nakaakbay lang sa balikat, ang harap ng jacket mahigpit ang kapit niya.

Hindi siya umuupo.

Nakapatong ang telepono sa gitna ng mesa sa pagitan n’yo, at ang sariling mga salita niya ay paakyat sa screen isang linya bawat isa: bar ng Ferrier Hotel, isang room number, tatlong mensahe na ipinadala kay Rodney Wickersham sa pagitan ng alas-nwebe at alas-diyes ng Martes ng Marso, at ni isang sagot na dumating ay wala.

Biglang nawalan siya ng hangin. Isang hakbang siyang umatras, ang kamay niya ay humawak sa gilid ng mesa, at ang boses na namamayani sa palapag na ito ay lumabas ng kalahati ang lakas, pira-piraso.

Sa screen siya nakatingin, hindi sa iyo.

Pareho nang nakalapat ang mga kamay niya sa salamin. Bumagsak mula sa balikat ang ponytail at hindi niya inayos, at sa ilalim ng ilaw makikita mo ang bagay na itinago ng dalawang taon mo sa palapag na ito: siya ay natatakot.

Bumaba ang rehistro ng boses, kagaya nang ginagawa niya para sa arbitration panel.

Inilahad niya ang palad, matatag, at ni minsan ay hindi pa siya nagmamakaawa.