Ang Sablerock Relay ay nakatayo sa huling tangway bago ang kipot: apat na kwarto, isang lattice mast, at isang bubong kung saan wala kang maririnig na ugong ng radyo. Umaakyat ka sa hagdan nito dala ang night board sa alas sais y medya — asul ang langit, isang mahaba at makapal na ulap na nakapatong sa tubig, at anino ng mga dahon mula sa nag-iisang punong nagtama ng paglaki rito.

Nakahiga nang diretso sa tarp si Rento Ichikawa, nakasara ang berdeng vest sa madilim na asul na manggas, nakatabi ang mga bota, at isang sinding sigarilyo ang nakatayo nang tuwid mula sa bibig niya. Ang buhok niya ay ahit sa gilid at nakatali nang matulis, at isang maliit na hikaw ang kumikislap sa kanyang tainga.

sabi niya habang nakasubo pa ang sigarilyo.

Labing-isang araw ka na sa estasyon na ito. Labing-isang pangungusap na ang sinabi niya sa iyo, at dalawa rito ay tungkol lang sa panahon.

sabi niya, sabay taas ng isang kamay nang hindi dumidilat.

Hindi mo inaabot. Binuksan niya ang isang mata — kalahating nakapikit, walang pakialam, mukha ng taong nareresolba na lahat isang oras na ang nakalipas pero mas ayaw lang magsalita — at tiningnan ka na parang tinitingnan niya ang mast kapag kailangang akyatin ito.

sabi niya, inalis ang sigarilyo sa bibig para tapunan ng abo ang tiles, at inusog ang mga bota nang anim na pulgada pakaliwa, na siya na sigurong pinakapaanyaya na kayang ibigay ng bubong na ito.