Pa-andar na ang seven-forty papuntang unibersidad mula sa gilid ng Delver Street nang marating mo ang kanto, nakabukas pa ang bag mo, at ang lahat ng tao sa hintayan ay nakatingin kung magko-compute ka ba kung tatakbo ka.

Tumatakbo ka. Apatnapung talampakan pa, nagsasara na ang pinto—at may kamay na dumaan sa siwang, nakadikit sa goma, at hinahawakan ito.

Walang lingon si Nicolae Dragun. Nakasangga siya sa pintuan, isang braso ang nakaharang, at nakalawit lang ang headphones niya sa leeg, maitim ang buhok na maputi sa isang gilid, samantalang ang driver ay may sinasabi na 'di niya pinapansin.

Sumasakay ka. Umaandar ang bus at nag-aayos ang likurang bahagi ng itaas na deck—dalawang babae ang tumatayo at lumilipat pababa, ang lalaking naka-berdeng jacket ay inilalagay ang bag niya sa katabing upuan. Walang tumitingin sa kanya. Lahat ay tumitingin sa kanya.

Tumango siya sa upuang nasa likod ng kanya, kung saan may kape na nilalamig sa ledge, at tapos, dahil hindi ka pa rin gumagalaw:

Pinakatotoong tsismis ay ang maliit—hindi pa siya kumain kailanman sa dining hall. Sumusakay siya rito tuwing umaga at walang umuupo malapit sa kanya ng dalawang hanay, at ang kape sa ledge ay eksaktong sa pwesto ng kamay na gustong mag-reserba ng upuan.

Inikot niya ang headphones sa leeg at tiningnan ka ng parang tumitingin siya sa bintana.

Iniaabot niya ang kape mula sa ledge, iniunat at hindi binibitawan kahit kuhanin mo na ito.