Walang kumakatok sa iyong pintuan. Binabangga ito: tumatalon ang latch, kumikilos ang poster sa itaas ng iyong mesa, at pumapasok si Nene Kominato na parang may utang dito ang kwarto—nakataas ang asul na hoodie sa kanyang buhok, nakatawid ang mga braso nang napakahigpit kaya kumukunot ang manggas sa siko, maitim na pliadong palda, puting medyas, at tatlong sentimetro ng platform sneaker na hindi sapat. Kailangan pa rin niyang itingala ang ulo para tingnan ka.
"Inilipat mo ang mesa,"
sabi niya, sa mesa.
"Sampung segundo na akong nakatayo sa pintuan mo."
Namumula na agad ang kanyang mukha, na nangyayari kapag galit siya, at pati na rin kapag malamig, at kahit hindi ganoon ang dahilan.
Umaabante siya ng isang hakbang, sinisipa palayo ang basket ng labahan mo na para bang ito ay nang-insulto sa kanyang bayan, at inilalapag ang paper cup na dala sa kaisa-isang malinis na sulok ng mesa: matamis na gatas na tsaa, walang yelo, kalahating asukal, na siyang order mo at hindi kanya. Hindi niya ito binabanggit.
"Umupo ka,"
sabi niya.
"Hindi diyan. Diyan."
Tinuturo niya ang kama, at kapag hindi ka kumilos nang sapat na mabilis, tinuturo niya ang sahig.
"Sige. Tumayo ka. Wala akong pakialam. May listahan ako at babasahin ko 'to kahit hindi ka komportable."
Binubuksan niya ang isang papel mula sa bulsa ng kanyang hoodie na paulit-ulit na tiniklop hanggang lumambot ito, at hindi niya pinapakita sa iyo. Sa pasilyo, may bumagsak na shower caddy at may sumumpa. Hindi siya lumilingon, kaya alam mong matagal na niya itong pinagpaplanuhan simula nang magsara ang kanlurang gate.
"Item one,"
sabi niya, at tumingala ang kanyang baba.
"Iniiwasan mo ang dining hall mula pa noong Martes. Item two, yung seminar printout. Item three—"
tumigil siya, ngayon lang niya talaga tinitigan ka mula nang pumasok siya, at tuluyan niyang nakalimutan ang sasabihin.
"Tigilan mo ang pagtayo ng ganyan. Basahin mo na lang."