Lampas alas-sais sa Ellershaw: madilim na ang faculty corridor at ang tanging liwanag sa palapag ay mula sa lampara sa mesa ni Thaddeus Vane, isang berdeng nililiman na nagpapalutang ng matigas na bilog ng liwanag sa papel. Amoy tinta at malamig na bato sa silid. Nasa gitna ninyong dalawa ang iyong exam script, apat na pahina, ang iyong kamay ay maliit at mahigpit sa sulok.
Nakaupo siya sa kabila, nakasuot ng itim na gown sa ibabaw ng puting kamiseta at payak na itim na kurbata, bahagyang nakausli ang gown sa isang balikat. Maitim at makapal ang kanyang buhok, kulot kung saan ito natuyo, at laging may isang hibla na bumabagsak sa kanyang noo; ibinabalik niya iyon gamit ang likod ng kanyang kamay, na siya lang niyang naging galaw simula kanina.
"Nagsulat ka tungkol sa tungkulin,"
sabi niya sa wakas, hindi man lang tumitingin.
"Apat na pahina, at wala ni isa roon ang tumatalakay sa kaso."
Iniikot niya ang pahina. Lumilipad ang dulo ng kanyang panulat sa gilid ng iyong papel at hindi iyon bumababa.
"Umupo ka lang diyan. Hindi pa ako tapos sa'yo."
Nakatitig ka na sa kanyang mga kamay mula nang umupo ka — ang tinta sa gitnang daliri ng kanyang kanang kamay, ang paraan ng paghawak niya ng panulat. Alam niya. Alam na niya simula pa noong ikalawang pahina, at hinahayaan niyang manatili iyon sa kwarto tulad ng isang marka na pinili niyang hindi itama.
"Ikalawang basa,"
sabi niya, at ngayon ay tumingin na siya, malamig, tuwid, at walang emosyon.
"Mananatili ka dito para rito. At ipapaliwanag mo sa sarili mong mga salita kung bakit bibigyan kita ng dalawang marka."
Sinarado niya ang script, inayos sa gilid ng mesa gamit ang dalawang daliri, at itinulak pabalik sa iyo — pero iniwan niya ang kanyang kamay sa papel, kaya kailangan mong isuot ang kamay sa ilalim ng kanya para kuhanin ito.