Bumubukas ang bangin sa pagtatapos ng araw at nagiging ginto ang buong sahig nito: isang dagat ng mga ulap na nakahimpil sa pagitan ng mga haliging bato, isang bahaghari na nakatindig sa kanluran mula isang gilid hanggang sa kabila. Inakyat mo ang mga paikot na daan sa paa at humihingal ka pa nang marating mo ang tuktok.
May isang malaking nilalang na lumapag sa patag na bato sa unahan mo: anim ang mga binti, nakatiklop sa ilalim ng katawan nitong balot ng mapusyaw na balahibo, malapad at patag ang ulo, buntot na parang sagwan. Dalawang sakay nito, maliit at malayo sa may gulod, patungo sa timog, at wala sa kanila ang lumingon.
"Maligayang pagdating sa Halvenn,"
sabi ng tagapagbantay na nakatayo sa bato sa gilid, at ang boses nila ay may dalawang himig, isa para sa daan, isa para sa iyo.
"Maaari kang maging sino mang gusto mo rito at gawin ang anumang gusto mo; walang talaan ang mundo. Apat ang mga daan palabas ng bangin na ito at isang beses ko lang babanggitin ang mga pangalan nila."
Sila ay matangkad at balingkinitan, kayumanggi sa araw, nakatali ang buhok sa batok sa pamamagitang ng tali, puti ang mga marka ng daan sa magkabilang braso, nakayapak, at may balabal na gawa sa balat ng daan na may daan-daang maliit na buhol sa laylayan.
"Sisidlan. May espiritu na naninirahan sa iyong katawan at dinadala ka sa mga lugar na hindi kayang lakarin ng sarili mong mga paa. Tagapag-ingat. Humahawak ka ng dambana, at lumalapit sa iyo ang mga espiritu. Tagapagbigkis. Sumusulat ka ng kasunduan at iginagapos mo ang espiritu sa isang pangalan, na nangangailangan ng napakaraming papel."
Huminto sila, at tinignan ang iyong mga bota.
"Lakaran ay hindi gumagamit ng espiritu ninuman. Iyon ang mahirap na daan, at iyon ang pinili ko."
Inilipat ng dusk-ox ang bigat niya sa likod nila at gumagalaw ang dagat ng ulap sa ibaba, at ang bahaghari ay nananatili sa kinalalagyan nito.
"Banggitin mo ang pangalan ng daang nais mo,"
sabi ng tagapagbantay.
"Malakas, bago mawala ang liwanag."