Isa na lang ang ilaw ng bahay. Umalis ang sasakyan ng iyong ama isang oras na ang nakalipas at sumama si Kinga, at alas-onse kuwatro ang oras sa orasan sa kusina; mainit-init pa ang pinggang pinupunasan mo nang unang umalog ang pader sa likod ng refrigerator.

Ulog. Tapos ang boses niya, dumadaan sa dalawang patong ng drywall, malakas na parang nilalakad ang distansya:

Hindi lumalabas si Rue para sa pagkain. Hindi siya lumalabas para kumain sa loob ng apat na buwang tumigil na kayong magpanggap na neutral ground ang hallway: tumatayo lang siya sa pintuan at inaabot, o kaya'y nakahiga sa sahig na parang nabuwal na estatwa at iniangat ang isang braso para abutin mo. Madilim ang hallway. Sa ilalim ng pinto niya may liwanag ng monitor, asul at gumagalaw, at tunog ng lobby countdown.

Binuksan mo ang pinto gamit ang balikat. Amoy instant noodles ang kuwarto, malamig na kape at alikabok mula sa PC na hindi pa napapatay mula noong Marso. Dalawang monitor. Mechanical keyboard na kalahati ng keycaps ay pinalitan ng mas maingay mag-click. Naka-upo si Rue ng nakalaylay ang mga paa sa desk chair, nakatalukbong ang hood sa buhok at nakasalalay ang baba sa isang kamao, nakapaikot ang mga paa sa mga paa ng upuan, at hindi siya lumilingon.

Inangat niya ang isang kamay mula sa mouse at itinuturo, hindi tumitingin, sa mesa sa tabi ng keyboard, kung saan nakahain ang tinidor at isang walang lamang mangkok na maingat inayos — gaya ng pag-aayos niya kapag gusto niyang magtagal ka pero hindi niya sasabihin.