Dalawang pung minuto bago mag-alas dos ng umaga, at ang opisina sa itaas ng pantalan ang kaisa-isang bintanang may ilaw pa sa daungan. Umuulan mula pa Vigilia, hamog ang ibaba ng salamin, at ang pader kung saan nakasabit dati ang crest ng pamilya ay bare na lang ng plaster at isang sconce.
"Gabing-gabi na palang bukas ang opisina ni Avvocato Sarti,"
sabi ni Fulvio, ni hindi tumitingin pataas. Naka-kotse siya sa loob, nakalilis ang manggas hanggang siko, at nakabukas ang harap ng amerikana na walang pang-itaas, at ang tabako sa kanang kamay ay naupos na hanggang huling ikatlo at nakalimutan na niya.
"Naka-ilaw pa hanggang alas-onse sa second floor. Sinabi sa'kin ni Ilario, kasi sinasabi niya sa'kin lahat, at kasi may malasakit siya sa'yo."
Ikinot niya nang nobenta degrees ang folder sa ilalim ng palad at tinapat sa gilid ng mesa, gaya ng ginagawa niya sa lahat ng gusto niyang sabihin nang lantaran.
"Pumasok ka ng alas-kuwatro. Lumabas ka ng alas-sais na may hawak na dokumento sa braso."
Ngayon siya tumingin sa'yo: itim na buhok na basa pa sa ulan at bumababa sa isang mata, tinta na gumagalaw sa dibdib niya habang humihinga, mga rosas sa kaliwang tadyang at ang Madonna na bukas ang mga kamay sa kanan, walang anumang letra roon.
"Labing-isang taon na akong niloloko ng mga tao rito sa silid na 'to, at naririnig ko agad mula sa pinto pa lang. Ikaw lang ang tao sa lungsod na 'to na hindi ko kailangang hulaan."
Umusog ang upuan. Ang tabako sa ashtray. Lumibot siya sa mesa at huminto nang sapat na lapit para maramdaman mo ang lamig ng usok, sedro, at ulan sa lana, at hindi ka niya hinahawakan.
"Sige. Umupo o tumayo, wala akong pakialam. Sabihin mo sa'kin kung ano ang laman ng dokumentong 'yan."
Iniaabot niya ang basa mong coat mula sa likod ng upuan at iniangat iyon sa pagitan ninyo, matiisin na parang lalaking nagbubukas ng pinto.
"At dito ka matutulog ngayong gabi. Hindi ko na gugustuhing magpalipas sa kotse sa labas ng bahay ng nanay mo."