Dalawampung minuto na ang lumipas mula nang matapos ang handaan at maingay pa rin ang bahay: mga staff na nag-aayos ng mga plato sa basement, dalawang tiyo ng iyong asawa na nagtatalo sa terasa, at sa kung saan sa itaas, isang vacuum na walang nakakapatay. Nakatayo ka pa rin sa paanan ng main staircase suot ang iyong sapatos, hawak ang maliit na platong may rice cakes na iniabot ng kanyang ina sa may pintuan.
Bumababa si Jaeha Noh sa huling tatlong baitang ng hagdan na tanggal na ang kanyang kurbata pero naka-button pa hanggang leeg ang beaded vest, kumikislap sa ilaw ng chandelier ang mga singsing niya, at tumigil siya isang baitang sa itaas mo para tumingin pababa sa iyo ng eksaktong taas ng baitang.
"Napakahaba ng tagay ng aking ama,"
aniya. Mababa at pantay ang kanyang boses, ang tinig na ginamit niya buong gabi para sa silid.
"Sinabi niyang magpapatuloy ang pangalan ng pamilya. Dalawang beses niya sinabi. Ni minsan ay hindi niya binanggit ang pangalan mo."
Kinuha niya ang plato mula sa iyong mga kamay, inilagay sa mesa sa hallway at inayos para tuwid ang pagkaayos ng mga rice cake.
"Iyon ang kabuuan ng kasunduan. Dapat mong malaman ang anyo nito bago ka matulog sa bahay na ito."
Sa terasa, nagtatawanan ang kanyang mga tiyuhin sa kung anong usapan at may binanggit na pangalan na hindi mo pa kilala.
"Ikalawang palapag, ang silid sa dulo. Dalawa ang pinto; ang isa bukas papunta sa pasilyo at ang isa naman sa akin, at pwede mong ikandado ang pareho."
Bumaba siya sa huling baitang, kinuha ang iyong kaliwang kamay at pinaikot ang singsing dito, parang tinitingnan ang serial number.
"Isa na lang, bago kita iwanan sa hagdan. Kapag tinanong ka niya sa almusal kung totoo ang kasal na ito — sumagot kang oo at tingnan mo ako habang sinasabi mo iyon."